Rozdział 21: Przed nami daleka droga

Nie dam rady… Jak długo jeszcze mam iść? Nogi odmawiają mi posłuszeństwa, a już zaczęło świtać. Mam wrażenie, że nie pokonałam nawet połowy drogi…

Zastanawiam się, czy Tony i Rhodey mnie szukają. W końcu Cornelia ujawniła, że się tylko pode mnie podszywała. Podła suka! Tak, może i to była moja przyjaciółka, ale właśnie… BYŁA. Definitywny koniec naszej przyjaźni… Co ja gadam, od początku powinnam sobie powiedzieć, że to koniec. A ja się łudziłam, że coś jeszcze z tego będzie. Taka prawda, że mam za dobre i za kruche serce na takie sytuacje i dla takich osób jak ona… I jestem naiwna, a to moja najgorsza wada z możliwych. Przynajmniej tak mi się teraz wydaje, a pewnie jest wiele innych, których chciałabym się pozbyć.

Przez to wszystko zapomniałam dokąd zmierzam. W sumie, to sama tego nie wiedziałam, szłam przed siebie, byleby znaleźć jakiś znak, wskazówkę, cokolwiek. Minęło kilka dobrych godzin, a ja wciąż błądziłam na odludziu. Tylko pola, łąki. Nic więcej. Muszę odpocząć i pomyśleć co dalej. Usiadłam na uboczu, na trawie. Spojrzałam w niebo, które przybierało pomarańczowo-różowawe barwy. Za niedługo powita mnie wschód słońca.

~*~

Już świtało, a ja dalej tkwiłem w zbrojowni. Nie przeszkadzało mi to, że spędziłem tutaj tyle godzin, ale to, że do tej pory nie znalazłem Pepper. Byłem dwa razy na patrolu, przy okazji jej szukając. Za chwilę będę musiał się zmywać do domu, zanim mama Rhodey’ego się zorientuje, że mnie nie ma. Cholera, jeśli jej teraz nie znajdę, to Roberta zacznie coś podejrzewać, przecież rudowłosa nie zeszłaby na śniadanie.

Moją ostatnią szansą była satelita, przez którą mógłbym ją namierzyć. Zacząłem się podświadomie modlić, aby mój plan wypalił. Rozpocząłem namierzanie i nie posiadałem się z radości! Udało się! Znajdowała się gdzieś około siedemdziesięciu kilometrów od zbrojowni. Bardzo daleko, co ona tam mogła robić?

Nie zastanawiając się, założyłem zbroję i wyleciałem ze zbrojowni. Oby tylko zbytnio nie oddaliła się od miejsca. Może zastanę tam Cornelię i Whitney? Chyba pora już się z nimi rozprawić, nic tylko same kłopoty…

Doleciałem na miejsce. Miałem szczęście! Odnalazłem ją!

Leżała na ziemi, wyglądała jakby spała. I tak faktycznie było, nie reagowała kiedy delikatnie ją szturchnąłem. Wziąłem ją na ręce i poleciałem w kierunku zbrojowni. Kiedy tak lecieliśmy, przyglądałem się jej twarzy. Nie była poobijana, z czego bardzo się ucieszyłem. Może tym razem nie znęcały się nad nią tak bardzo. Muszę się wszystkiego dowiedzieć na miejscu.

Około pięciu minut potem, lądowałem już w hangarze, w którym mieściła się zbrojownia. Nikogo w środku nie było oprócz naszej dwójki. Ułożyłem rudowłosą na kanapie. Zdjąłem zbroje i podszedłem do komputera. Rozpocząłem lokalizacje tych dwóch osób, które ostatnio spędzały mi sen z powiek. Zwłaszcza kiedy nie wiedziałem co z moją przyjaciółką.

Zastanawiało mnie też, gdzie podziewa się Rhodey. Oby i jemu się coś nie stało, zwariowałbym gdyby tak było. Może do niego zadzwonię?

<Rhodey? Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?>

<Stary, z tymi pytaniami zupełnie jak Pepper. Jestem w domu, jest okej. Znalazłeś ją?>

<Tak. Jestem w zbrojowni.>

<Zaraz będę.>

To chyba najkrótsza rozmowa jaką kiedykolwiek przeprowadziliśmy. Nim się obejrzałem Rhodey wszedł do zbrojowni. Spojrzał na Pepper a potem na mnie, wzrokiem który oczekuje wyjaśnień. Ale co ja mogłem mu powiedzieć, sam mało wiedziałem.

- Co się stało?

- Sam nie wiem, znalazłem ją w jakiś polach, daleko od nas. Pewnie to one ją tam wywiozły.

- Z całą pewnością. – dodał i spojrzał na ekran komputera. – Tony, wiesz, że to nic nie da. One są jak cienie, nie znajdziesz ich.

- Muszę spróbować, nie mogę was ciągle narażać. – czułem narastającą w sobie złość.

Poczułem skurcz w klatce piersiowej, automatycznie się skuliłem łapiąc za implant. Rhoedy schylił się i spojrzał na mnie przestraszonym wzrokiem.

- Tony?

Ja nie odpowiedziałem, zrobiło mi się ciemno przed oczami, na tyle, że usiadłem i przymknąłem lekko powieki. Oddychałem głęboko aby się uspokoić. Wiedziałem, że to przez stres i nerwy. Ale cóż mogłem poradzić, sytuacja jest bardzo poważna.

- Tony, co Ci jest?

Nawet nie zauważyłem kiedy Pepper się obudziła. Moje serce aż zaczęło szybciej bić, już czułem się dobrze. Na jej widok zawsze się cieszyłem, zawsze czułem coś więcej. Po prostu nie umiałem tego wytłumaczyć, dlaczego tak jest.

Wstałem, mimo groźnej miny Rhodey’ego, który mi to ewidentnie odradzał. Co ja poradzę, że chciałem ją przytulić, przekonać się, że to mi się nie śni. Podszedłem do niej i przytuliłem najmocniej ale też najdelikatniej jak tylko mogłem. Chyba była zaskoczona, bo przez chwilę stała bez ruchu, jednak odwzajemniła gest. Nie dane nam było tak długo stać gdyż James chrząknął znacząco, przerywając nam chwilę zapomnienia. Rudowłosa podeszła do Jamesa też go przytulając. Każdy z nas ucieszył się, że widzi Pepper w tak dobrym stanie. Ciekawe czy tak jest w środku.

- Dobrze, że jesteś. – powiedział Rhodey uśmiechając się promiennie. – Co się stało?

Kiedy czarnoskóry zadał to pytanie, którego z pewnością nie chciała słyszeć, nagle zmarkotniała.

- Możemy o tym teraz nie mówić? Jestem zmęczona.

Spojrzałem na nią jakbym chciał dowiedzieć się co przed nami ukrywa. Pepper to zauważyła i dodała pośpiesznie.

- Bardzo zmęczona.

Westchnąłem tylko, mogłem jedynie patrzeć jak wychodzi. Tym razem rzuciłem spojrzenie James’owi, który wydawał się tak samo zmartwiony jak ja.

- Co teraz? – spytał.

- Nie mam pojęcia. Idziemy za nią?

- Myślę, że lepiej będzie jak zostanie przez chwilę sama. Nie bądź taki nadgorliwy i nachalny, bo w końcu nic nam nie powie.

Jak zwykle, Rhodey i te jego dobre rady. Ale tym razem poczekam, Pepper nam wszystko opowie w swoim czasie.

~*~

To dopiero męczący dzień. Dotarłam do domu państwa Rhodes’ów. Miałam nadzieje, że nie zastanę Roberty, nie chciałabym żeby widziała mnie w takim stanie. Co prawda nie było źle, jednak nie chciałam ryzykować. Na pewno drążyłaby i zadawała pytania, a tego chciałam za wszelką cenę uniknąć. Nie lubiłam okłamywać ludzi, nie umiałam tego robić. Mogłam zmienić temat, ale nie zręcznie okłamać. Ciężko mi to przychodziło.

Otworzyłam drzwi i szybko przeszłam przez przedpokój. Weszłam po schodach a zaraz

potem zamknęłam się w pokoju. Odetchnęłam z ulgą, nie zastałam pani Rhodes. Rozejrzałam się i stwierdziłam, że nic się tutaj nie zmieniło. W sumie, nie zniknęłam na długo. Myślałam, że Kornelia narobi bałaganu, dla niepoznaki. Jednak udało jej się zmylić Tony’ego. Co z tego, że przybrała moją postać, wiedziała jaki mam charakter i to wykorzystała. Perfidna… Mogłam się spodziewać, że kiedyś mi taki numer albo podobny, wywinie.

Podeszłam do szafy i wyjęłam czyste ciuchy. Mimo, że był ranek, postanowiłam, że się trochę zdrzemnę. Nie miałam dobrych warunków do spania, jeszcze ta podróż mnie wykończyła. Dziwię się, że nie bolą mnie nogi.

Skierowałam się do łazienki aby się trochę odświeżyć. Umyłam też włosy, które rozpuściłam i pozostawiłam do wyschnięcia.

Wchodząc do pokoju, spojrzałam na mój telefon. Matko, ile nieodebranych połączeń… Zdziwiło mnie, że wszystkie były od taty. Cóż on mógł pomyśleć gdy nie obierałam… Może, że nie chce mieć z nim nic wspólnego? A wręcz przeciwnie, chciałam utrzymywać z nim kontakt, jednak nie będzie już tak samo jak kiedyś. I oby dwoje o tym wiedzieliśmy.

Są jakieś pytania? Rozdział, tak na dobry początek drugiego miesiąca wakacji. 

Rozdział 20: Czas działa na nie korzyść

Gdzie ja jestem? Nie poznaję tego miejsca. Fakt, jest tutaj ciemno tak jak było w domu u Rhodey'ego, ale wydaje mi się, że jestem gdzie indziej. Powinnam leżeć przed schodami przynajmniej tak mi się wydaje. Próbowałam znaleźć ręką coś co przypominałoby schodek w najmniejszym stopniu, jednak nic takiego nie poczułam. 

Podniosłam się na rękach co i tak było mi trudno wykonać. Czułam się cała obolała, kręciło mi się w głowie. Nogi odmawiały posłuszeństwa, czułam jakby były związane. Przyciągnęłam je do siebie i faktycznie były związane sznurem. Chciałam je odwiązać jednak zamiast tego, poraniłam sobie ręce. Skoro nie mogę iść, muszę się czołgać. Tylko do czego i w jakim celu? Ciemność dookoła, więc czego mam szukać? Muszę spróbować, nie mogę leżeć bezczynnie.
Jednak zanim wykonałam jakikolwiek ruch, usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi, skrzypienie. Światło się zapaliło a ja padłam na podłogę, udając, że się nie obudziłam. Ja natomiast zaczęłam nasłuchiwać. Chciałam wiedzieć kto mnie tu przetrzymuje, jednak domyślałam się kto to. Chciałam się tylko utwierdzić w przekonaniu, że to Whitney i Cornelia. Wcześniej wymusiły ode mnie kod do zbrojowni. Nie miałam wyjścia, chociaż wcale nie musiałam się poddawać. Jednak trafiły w czuły punkt, zagroziły, że zaatakują mojego ojca. W sumie, tak naprawdę nim nie jest, ale one chyba tego nie wiedziały. Mimo to, byłam tak do niego przywiązana, kochałam go jak kogoś bliskiego, jak jednego z rodziców. Jestem przekonana, że to one za tym wszystkim stoją. W końcu ostatnio bardzo uprzykrzają nam życie, ciągle coś się dzieje. Nim się obejrzysz, następne niebezpieczeństwo.
Ktoś mną potrząsną, jednak ja nie zamierzałam się ruszyć. Poczułam jak ktoś mnie ciągnie po ziemi, za rękę. Zaczęłam powoli otwierać oczy, niby, że dopiero co się ocknęłam. Wtedy dopiero osoba ta mnie puściła.
- Proszę, proszę. Chyba za dobrze cię ugościłyśmy skoro jeszcze możesz się podnieść.
Teraz nie miałam wątpliwości, że to te dwie wariatki. Rozbłysło światło, a ja odruchowo zamknęłam oczy. Zakryłam twarz rękami, światło drażniło moje oczy. Jedna z dziewczyn pociągnęła mnie za ręce do góry, co nie ukrywam bolało bardzo. Dalej miałam zamknięte oczy, jednak zostałam zmuszona do otwarcia ich, poprzez uderzenie w twarz. Na szczęście teraz nie było tak źle jak przed chwilą. Parę mrugnięć i odzyskałam widzenie.
- Nareszcie, królewno. Wiesz jaką Tony miał minę, gdy dowiedział się, że tak naprawdę nie rozmawia z prawdziwą Pepper?
Spojrzałam na nią jakby co dopiero uciekła z psychiatryka, co ona sobie ubzdurała?
- Ach, no tak. Przecież ty o niczym nie wiesz.
Spojrzała lewo i uśmiechnęła się przebiegle.
- Pepper dwa, twoja kolej!
Rzuciłam spojrzeniem w tą samą stronę i nie mogłam uwierzyć kiedy to zobaczyłam! A raczej kogo... Ujrzałam siebie, tą samą osobę. Jednak po chwili już nie byłam to ja tylko druga maska.
- Nieźle, prawda? A co dopiero jak Cornelia się spisała... była identyczną tobą. Taką, małą, płaczliwą, żałosną Pepper! - ostatnie zdanie nieomal wrzasnęła i po raz kolejny uderzyła mnie w twarz, z taką siłą, że przewróciłam się i uderzyłam o posadzkę. Głowa znowu zaczęła boleć, mało tego, poczułam pulsujący ból i ciepło na czole. No tak, dostałam w głowę, co się dziwić, że krwawię.
- Takie uderzenie, a ty już masz ranę? Faktycznie lichutka jesteś.
- Może sama walniesz sobie w twarz i pieprzniesz o beton! - puściły mi nerwy i wrzasnęłam.
Jej mina wyrażała tysiąc różnych emocji. Teraz tylko czekać na mocniejszy cios. Zbliżyła się do mnie i pociągnęła za ręce tak, że znalazłam się parę centymetrów nad ziemią. Nie trwało to długo, gdyż upuściła mnie z powrotem na podłogę.
- Nie pogrywaj sobie, jeden zły ruch i twojemu ojcu stanie się krzywda.
Spojrzałam na nią nienawistnym wzrokiem, jednak nie odezwałam się już ani słowem. Nie będę ryzykować, nie mogę sobie na to pozwolić. Miejmy nadzieję, że Tony i Rhodey są cali.
- Wracając do tematu, Tony się tak przejął tym wszystkim, że... chyba nic nie będzie robił tylko ciebie szukał. Właśnie na to liczyłyśmy.
O nie... Znowu coś szykują! Jak mam ostrzec Tony'ego? Nawet nie wiem gdzie jestem, a co dopiero myśleć o tym żeby się z nim skontaktować.
- Jednak nastąpiła mała zmiana planów... wrócisz do nich. Ale o własnych siłach.
Nie zrozumiałam tego. Okej, cieszy mnie to, że wrócę i będę mogła przekazać im wszystko to czego się dowiedziałam, ale... co znaczy o własnych siłach? Mają zamiar mnie pobić i odstawić na jakieś odludzie żebym radziła sobie sama?
Z tym odludziem trafiłam. Whitney i Cornelia zaprowadziły mnie do wielkich, stalowych drzwi - zupełnie takich jak te od zbrojowni - i wypuściły. Tak zwyczajnie, po prostu. Drzwi zamknęły się z wielkim hukiem a ja zostałam sama. Gdzie? Tego nie wiedziałam.
Stałam na kompletnym pustkowiu, nic tutaj nie było oprócz łąk i drogi polnej. Odwróciłam się na budynek, w którym byłam przed chwilą. Nie był on wielki, była to chatka z drewna. Matko, skoro tutaj jest tylko to, to gdzie ja jestem? W życiu nie widziałam takiego odludzia, a mieszkałam już w paru miejscach. No nic, muszę dojść do miasta. Chociażby znaleźć budkę telefoniczną, coś dzięki czemu będę mogła się skontaktować z Tony'm bądź Rhodey'm.
Ruszyłam na przód, po drodze polnej. Tyle, że końca nie widać. Chyba zanim wrócę do domu, minie sporo czasu.

~*~

Zbiegłem po schodach, musiałem znaleźć Rhodey'ego. Na moje szczęście siedział na kanapie, oglądał telewizję. Nie raz zadziwiał i jednocześnie denerwował ten jego stoicki spokój. Jak człowiek może być tak zrównoważony i spokojny? Do tego, nie przejmować się zbytnio gdy kłopoty są wielkie,
- Rhodey! Pepper to nie Pepper! - podleciałem do niego i opadłem na kanapę.
Spojrzał na mnie jak na wariata, który co dopiero uciekł od psychiatry. Zaraz się zacznie ta jego spokojna, irytująca gadka.
- Może trochę więcej słów? Powoli.
Opowiedziałem mu o tym co zaszło nie dawno na górze. Był w szoku, nie sądził, że Cornelia i Whitney posuną się do czegoś takiego. Ja sam się tego nie spodziewałem. Najgorsze jest to, że dalej nie wiem gdzie jest Pepper a czas ucieka.
- No dalej Rhodey! Musimy iść do zbrojowni.
Już wstawaliśmy z kanapy gdy usłyszeliśmy, że ktoś otwiera drzwi. No tak, Roberta kiedyś musi wrócić z pracy. Tylko dlaczego teraz!
- Cześć dzieciaki. - powiedziała do nas Roberta, rozglądając się po pomieszczeniu.
Domyśliłem się, że szuka wzrokiem Pepper.
- A gdzie Pepper?
- Yy... śpi.
Spojrzała na nas, jakby chciała nas prześwietlić i wybadać czy mówimy prawdę. Oby tylko nie pomyślała o tym, aby iść sprawdzić co u niej.
- Jesteście głodni?
- Nie dzięki. - tym razem odezwał się Rhodey. - My też już się położymy.
Co on wyprawia?! Musimy iść do zbrojowni! Zaczął mnie pchać w kierunku schodów. Kiedy już znaleźliśmy się w pokoju, nie wytrzymałem, musiałem się odezwać.
- Co ty robisz?! Musimy szukać Pepper!
- A myślisz, że jak wyjdziemy, to ona do niej nie zajrzy? Właśnie jak się położymy to da nam spokój. Będziesz się mógł wymknąć.
- A ty? - spytałem już trochę bardziej opanowany.
- Ja zostanę, żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Teraz tylko czekać aż wszyscy zasną. Coś mi się wydaje, że to nie nastąpi szybko. Położyłem się do łóżka i z niecierpliwością czekałem aż wszyscy zasną, nawet Rhodey. Przecież ktoś musi zostać żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Po jakiś dwóch godzinach byłem pewien, że wszystko ucichło. Miałem racje, przebrałem się i wyszedłem z domu najciszej jak tylko mogłem. Pobiegłem do zbrojowni, wpisałem kod i zająłem się lokalizowaniem Pepper.
To będzie długa noc.






Przepraszam, przepraszam. Wiem, rozdział jest mega krótki, ale teraz takie będą, jeśli chcecie mieć je szybciej. Może to wyglądać na mały szantażyk, ale cóż... jakoś to musimy rozegrać :D 
Zbliżamy się do końca tego epizodu. Dlaczego epizodu? Bo to dopiero początek tego wszystkiego co będzie działo się potem :)
Pozdrawiam.

Rozdział 19: Gra cieni

Nie spojrzała na mnie ani przez chwilę. Siedziała ze spuszczoną głową, patrząc na swoje smukłe dłonie. Siedziałem obok niej i patrzyłem na nią wyczekującym spojrzeniem. Nie wiem czy zdawała sobie sprawę z tego, że patrzyłem na nią takim a nie innym wzrokiem. Chyba myślała, że przyszedłem tu tylko po to aby z nią posiedzieć. Myliła się, chciałem wiedzieć co wtedy się stało. Nie zaznam spokoju dopóki nie powie mi prawdy. Nie może przecież zamykać się w sobie, jestem tutaj po to aby jej pomóc. Nie chcę patrzeć jak się zadręcza.

Pytałem ją po raz kolejny co się stało. Jednak ona milczała jak zaklęta, jakby ktoś zamknął jej buzię na zawsze. Nie pisnęła ani słowa, nie wykonała najmniejszego ruchu, oprócz tego, że poruszyła dłońmi. Martwię się, nie może tłamsić tego w sobie, to jeszcze bardziej ją dobije. Sam na siebie się złościłem, że nie zdążyłem, nie przewidziałem tego, że może się coś stać jeśli mnie przy niej nie będzie. Jak mogłem puścić ją wtedy samą? Wiedziałem, że jest narażona na pułapki jakie przygotowały na nas Whitney i Cornelia, ale mimo to zbagatelizowałem to. A teraz ona cierpi przeze mnie. Jak mogłem być taki głupi?

- Pepper?

Cisza, znowu odpowiedziała mi cisza. Zaczynałem się denerwować, to wszystko zaczęło mnie dobijać.

- Przepraszam... to moja wina, powinienem iść z tobą wtedy nic by się nie stało...

Coś we mnie pękło, musiałem powiedzieć to na głos. Nigdy nie mówiłem co gryzło mnie w środku, aż do tej chwili. Zawsze owijałem w bawełnę, zwodząc, że nie chodzi oto o czym tak naprawdę myślałem. Nigdy nie chciałem przyznać co chodzi mi po głowie. To o czym myślę zawsze pozostawało moją tajemnicą.

- Nie, Tony. Nie powinieneś się zadręczać.

Nie myślałem, że odpowie. Liczyłem na to, że opowie mi co się stało, jednak chyba za dużo wymagam. Muszę dać jej czas, z drugiej strony jeśli nie dowiem się co się stało nie będę mógł jej pomóc.

Przysunąłem się do niej, teraz siedziałem ramię w ramię z nią. Objąłem ją ramieniem i ucałowałem w czoło. Skoro nie chce rozmawiać mogę dotrzymać jej towarzystwa, wesprzeć. Położyła głowę na moim ramieniu i westchnęła prawie słyszalnie.

Zapowiada się długi wieczór.

~*~

Siedzieliśmy już kilka godzin w zbrojowni. Panowała zupełna cisza, nie rozmawialiśmy. Zastanawiałem się czy rudowłosa nie zasnęła. Jednak kiedy spojrzałem na jej twarz byłem pewny, że nie. Oczy miała otwarte, pełne smutku i pustki. Obdarzyła mnie tylko jednym spojrzeniem przez ten cały czas. 

W zbrojowni rozległ się alarm. Podniosłem się szybko z kanapy i podbiegłem do głównego komputera. Usłyszałem tupot stóp i dźwięk otwieranych drzwi. Pepper wybiegła ze zbrojowni. Co mam teraz robić? Biec za nią czy odpowiedzieć na alarm? Trudna decyzja... ale nie mogę zaniedbywać obowiązków Iron Man'a. Spojrzałem na pulpit komputera. No pięknie, okazało się, że to fałszywy alarm. Mój system raczej nigdy się nie myli, coś jest nie tak.Może najlepszym zdarzają się pomyłki? Nie, to nie to...
I znowu pomyślałem, że coś może grozić Pepper. Może ten alarm był tylko po to aby odwrócić moją uwagę? A jak jej się coś stało?
Wybiegłem ze zbrojowni, w mgnieniu oka znalazłem się pod drzwiami domu. Otworzyłem je i nie patrząc czy ktoś jest w salonie oprócz Rhodey'ego, wbiegłem po schodach. Bez pukania otworzyłem kolejne drzwi tym razem do pokoju Pepper. Nie myliłem się była tutaj, a co najważniejsze cała i zdrowa. Siedziała przy toaletce, wzrok miała utkwiony w lusterku. Nie spojrzała na mnie kiedy przekroczyłem próg, dalej tkwiła jakby w zamyśleniu. Usiadłem przy stoliku. Poczekam, w końcu powinna coś z siebie wydusić, choćby jedno słowo.
Albo mi się wydawało, albo minęły godziny a my dalej siedzieliśmy w ciszy. Powoli zaczęło mnie to denerwować. Jak można tak zamknąć się w sobie? Nie mówić nic, nawet nie ruszyć się odrobinę. Zachowywała się tak jakbym nie istniał, jakby mnie tu nie było. Co się z nią dzieje? Czy wtedy aż tak się przestraszyła, że nie jest w stanie normalnie funkcjonować? Na dodatek nic nie chce powiedzieć. Nie chodzi mi już o tą sprawę z wypadkiem. Nie mówi nic, zupełnie nic. Nie chcę żeby przeżywała to wszystko sama, przecież ma mnie i Rhodey'ego.
Powoli zaczęło się ściemniać. Spojrzałem na zegarek, było paręnaście minut po siódmej. No tak, wrzesień, teraz o tej porze będzie coraz ciemniej. Trzeba do tego przywyknąć.
Spojrzałem na Pepper. Wyglądała na lekko przestraszoną, przestała patrzeć namolnie w lusterko. Teraz patrzyła za okno. Poderwała się szybko z krzesła i podeszła do włącznika światła. W pokoju zrobiło się jasno, a rudowłosa ponownie chciała usiąść przy toaletce.
Nie mogłem pozwolić na to, żeby znowu się zatraciła. Wstałem i złapałem ją za rękę. Drgnęła i spojrzała na mnie. Już nie tak radośnie jak kiedyś, teraz w jej oczach nie tańczyły już wesołe ogniki, panowało w nich wiele bólu. Nie mogłem na to patrzeć, moje serce jakby kuło i krwawiło.
- Powiesz w końcu co się stało? - byłem zły, że milczała.
Tego nie można było nazwać zwykłym milczeniem. W sumie nijak to nazwać.
- Tak bardzo chcesz wiedzieć? - jej głos brzmiał tak jakby chciała na mnie warknąć, a może już to zrobiła?
- Spokojnie, chce ci pomóc.
- Pomożesz mi jak stąd wyjdziesz. - teraz już prawie krzyczała.
Wyrwała swoją rękę z ucisku i wyszła na balkon. Zdziwiła mnie swoim zachowaniem, nie znałem jej od takiej strony. Może w ogóle jej nie znam? Nie zamierzałem się jednak poddawać, wyszedłem za nią. Stała oparta plecami o barierkę. Kiedy mnie zobaczyła znowu się zdenerwowała.
- Mówiłam ci, że masz wyjść!
- Nie poznaję cię. Czemu nie chcesz powiedzieć co się wtedy stało?
- Chcesz wiedzieć?!
Wrzasnęła tak przeraźliwie, że chyba było ją słychać aż na dole.
- Tak. - odpowiedziałem najspokojniej jak umiałem.
- Nie odpowiem ci na to pytanie ponieważ nie jestem Pepper. - uśmiechnęła się nikczemnie. - Ale skoro już tu jestem a ona ci nie powiedziała, jak ją pięknie w ciemnościach nastraszyłyśmy...
Dopiero teraz ujawniła swoją prawdziwą postać. Mogłem to przewidzieć, przede mną stała Madame Mask. Nie wiem czy to Whitney, czy Cornelia. Na pewno któraś z nich. Ubrana w czarny kostium i złotą maskę. Ogarnęła mnie złość, jak mogłem być taki ślepy i głupi! Cholera, przecież ona weszła do zbrojowni! Jak ona to zrobiła? Czy przez ten cały czas rozmawiałem z nikim innym jak z Maską? Musiałem z nią rozmawiać od tego wypadku... Jak ja mogłem dać się tak wyrobić!
- Gdzie jest Pepper i co z nią zrobiłaś?! - wrzasnąłem i dodałem. - Jak dostałaś się do zbrojowni?!
Zaśmiała się tak lekko, że przez chwilę wydawało mi się, że nie ma serca.
- Świetnie ją odegrałam prawda? Taka mała, płaczliwa, smutna Pepper. Dzięki niej się tam dostałam, przecież musiałam być wiarygodna.
- Co jej zrobiłaś?!
- Jest w porządku, nie rozwaliłam jej tak jak wcześniej rany... Ale możesz być pewien, że tym razem będzie gorzej. - znowu, ten przeraźliwy śmiech. Bezduszna dziewczyna!
- Mów gdzie ona jest...
- Bo co? Nie masz zbroi, jesteś bezbronny.
- Ty też, bez maski.
- Widzisz Tony... Różnica jest taka, że teraz załatwiłabym ciebie bo ją mam. Ale... - tutaj przerwała wyraźnie się nad czymś zastanawiając. - Na to jeszcze nie pora.
Nie wytrzymałem. Podbiegłem do niej i kiedy chciałem się na nią rzucić ona tak po prostu rozpłynęła się w powietrzu.
Byłem tak cholernie zły, że nie zauważyłem tego, że to nie Pepper. To musiała być Cornelia, dobrze ją znała i zaaranżowała wszystko tak abym myślał, że rozmawiam z rudowłosą.
Najgorsze było to, że nie wiedziałem gdzie jest ta prawdziwa Pepper. I chyba nie prędko się dowiem.







Rozdział jest, to już 19. Aż ciężko mi w to uwierzyć, że dotrwałam. Co nie oznacza oczywiście końca. Chce wam podziękować za ponad 4000 wejść! :) I oczywiście, za tyle komentarzy, które mnie motywowały i motywują dalej. Oby było tak dalej. 
Zaskoczone? 
Proszę o opinie w komentarzach :))
Pozdrawiam.

Rozdział 18: Nieuchwytne cienie

Stałem przed otwartymi drzwiami wpatrując się w osobę, która trzymała nieprzytomnego Rhodey'ego za kołnierz. Właściwie, to ciągnęła go po ziemi. Whitney. Co ona tutaj robi? Przyszła w masce, a ja nie miałem zbroi. I co teraz? Rhodey w opałach, Pepper na górze a ja bezbronny. Może nie do końca, jednak kiedy ona miała swój kostium a ja nie szanse na wyrównanie były nikłe. Nie mogłem zobaczyć jej twarzy, jednak miałem wrażenie, że jej usta wykrzywił podły uśmieszek. Ach, jakbym go teraz zdarł! Gdybym tylko miał zbroję... Muszę grać na zwłokę.
- Witaj, Tony. - mówiąc to bez niczego weszła do domu.
Pociągnęła czarnoskórego za sobą. Puściła jego kołnierz bluzki. Rhodey był nie przytomny, leżał teraz przy kanapie. Podszedłem do niego, aby położyć go na sofie jednak Whitney podeszła do mnie i powiedziała, wcześniej kładąc mi rękę na ramieniu.
- Nie, nie. Najpierw musimy porozmawiać.
W mgnieniu oka złapałem jej dłoń, pociągnąłem mocno do przodu i przerzuciłem ją przez ramię. Chyba się tego nie spodziewała bo wylądowała na ziemi nawet nie reagując. Pewnie było za późno, kiedy się zorientowała, że jest w powietrzu.
Wstała, otrzepała się lekko jak to zawsze miała w zwyczaju i zacmokała ustami, jak gdyby nic się nie stało.
- Oj, Tony, Tony. Nie ładnie tak traktować gości.
Zaśmiała się perliście, a ja spojrzałem na nią nienawistnym wzrokiem. Czego ona chce? Przyszła tutaj działać mi na nerwy czy jak? Od momentu kiedy zaatakowała mnie i moich przyjaciół zacząłem odczuwać do niej jeszcze większą nie chęć niż to możliwe. Wcześniej wydawało mi się, że się zmieniła, że nigdy nie założy tej przeklętej, zwiastującej kłopoty maski. Przyznaję, nigdy jej nie lubiłem... ale wierzyłem w głębi duszy, że ma dobre serce. Myliłem się.
- Czego chcesz? - warknąłem na nią.
- Jak tam Pepper? Chyba jej nie wystraszyłyśmy aż tak? - zaśmiała się złowrogo.
Zacisnąłem pięści. Cały w środku się gotowałem, co z pewnością było widać na zewnątrz. Czułem jak zrobiło mi się gorąco. Mogłem się domyślić, że to one za tym stoją. Skoro odpowiadały za ostatni atak na Pepper to dlaczego by nie za ten? Cholerne żmije!
- Nie ważcie się jej więcej tknąć! - wrzasnąłem, nie kontrolując swoich emocji.
Whitney śmiała się niepohamowanie. Z nią jest coś na prawdę nie tak...
- Och, ona ci się naprawdę podoba? Żałosne.
Nie wytrzymałem. Rzuciłem się na nią. Zaskoczona nie zdążyła zrobić uniku. Wpadłem na nią, a razem przelecieliśmy przez kanapę. Próbowała mnie odepchnąć jednak trzymałem ją mocno. Przerzuciłem ją sobie w pasie i miałem wyprowadzić za drzwi. A właściwie to miałem ochotę ją wyrzucić. Jednak Whitney wykonała salto i stanęła tuż za mną. Miała już zadać mi cios, kiedy dostała od kogoś wazonem w głowę. Uderzenie było mocne gdyż waza stłukła się a blond włosa padła jak długa na ziemię. Wytrzeszczyłem oczy i spojrzałem na osobę, która stała za Whitney. Pepper! Patrzyła na dziewczynę, była bardzo roztrzęsiona. Chyba do końca nie wiedziała co zrobiła i komu się dostało. Spojrzała na mnie przestraszonym wzrokiem i wbiegła po schodach. Byłem rozdarty. Mam za nią biec czy zostać z Rhodey'm? Chyba jednak zostanę z przyjacielem, niech Pepper sobie wszystko to poukłada. Muszę wiedzieć co się stało, dlaczego Rhodey nie dawał znaku życia. Ale co z Whitney? Spojrzałem na miejsce, w którym powinna znajdować się blondynka, jednak jej już nie było. Dziwne... jak mogła się tak rozpłynąć?
Podniosłem przyjaciela i położyłem na kanapie. Co jak co, ale nie ważył mało. Poklepałem go po policzku. Najwidoczniej tyle wystarczyło, powoli się wybudzał. Był jeszcze nie do końca przytomny, jego spojrzenie było bardzo senne. Odetchnąłem z ulgą, widząc, że nic mu nie jest.
- Jak się czujesz?
- Jakbym przespał całe życie... jak się tu znalazłem? - spytał, rozglądając się po pomieszczeniu.
- Whitney.
Jedno słowo wystarczyło, a raczej imię, a jego twarz nabrała kolorów. W oczach było widać wyraźny gniew i rozdrażnienie. Coś musiało się stać.
- Powiesz dlaczego na tyle zniknąłeś?
Opowiedział mi, że Whitney i Cornelia porwały go gdy spacerował po parku a następnie ogłuszyły. Zabrały do jakiegoś budynku i tam przetrzymywały przez dłuższy czas. Słyszał rozmowę jednej z nich z Whiplash'em. Dowiedziałem się, że miał mnie wykończyć, to one go wynajęły. Robi się niebezpiecznie, najpierw atakują mnie, potem Pepper a w między czasie Rhodey'ego. Muszę je znaleźć, choćbym miał siedzieć dniami i nocami w zbrojowni. Nie odpuszczę im, nie za cenę życia najbliższych mi osób.
- Tony. wiem co ci chodzi po głowie. One robią to specjalnie... nie znajdziesz ich. Są jak cienie, ukazują się tylko wtedy kiedy chcą.
- Czyli mam czekać bezczynnie? Świetny pomysł, wybiją nas po kolei! - poniosły mnie emocje, krzyknąłem.
- Rozumiem twoje zdenerwowanie, mi też nie uśmiecha się czekać. Każdy z nas liczy się z niebezpieczeństwem jakie nad nim czyha.
- Najgorzej oberwało się Pepper...
- Co się stało?
Opowiedziałem mu co zdarzyło się w tym samym dniu. Był w szoku, nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Ja też nie, nie wiedziałem i nie dopuszczałem do siebie myśli, że to wszystko zajdzie tak daleko. Wcześniej niezbyt groźna Madame Mask, teraz już dwie, cholernie groźne, pragnące zemsty dziewczyny. Kto je wynajmuje? To musi być jakiś psychopata, ktoś kto dużo o nas wie, A zwłaszcza o Iron Man'ie i War Machine. Dziwi mnie to, że w to wszystko wmieszał Pepper. Może przez to, że ją uratowałem? Tak, to pewne. Ale Cornelia już wtedy musiała wiedzieć, że ja jako Iron Man ją uratowałem. Pewnie stwierdziła, że rudowłosa wie o mojej drugiej tożsamości. Błędne założenie, przez które wszyscy jesteśmy w tarapatach. Muszę zrobić wszystko aby nas z tego wyciągnąć. Nie pozwolę aby to wszystko zakończyło się tym czego najbardziej się obawiam - śmiercią. Nikt nie zginie, dopóki ja jestem Iron Man'em.
- Chyba odpłynąłeś. - stwierdził Rhodey, patrząc na mnie uważnie.
- Idę do Pepper.
Wstałem z kanapy i skierowałem się ku schodom. Zanim zniknąłem, przyjaciel spytał się mnie.
- Czujesz coś do niej?
Nie odwróciłem się do niego. Nie wiedziałem co mu odpowiedzieć, zaskoczył mnie tym pytaniem. Nie spodziewałem się, że zada je w takim momencie. Nie znałem odpowiedzi na to pytanie i nie zastanawiałem się nad nim. Być może sam nie chciałem się przyznać co tak naprawdę czuję. Ostatnio... było wiele takich chwil, że miałem prawo się zastanowić co myślę. Kiedy ją dotknąłem lub spojrzałem czułem się nieswojo, zalewała mnie fala gorąca. Ale żeby było to coś więcej... nie wydaje mi się.
- To moja przyjaciółka, nie wyobrażaj sobie za wiele.
Wbiegłem czym prędzej po schodach i zapukałem do drzwi pokoju Pepper. Nie usłyszałem żadnego przyzwolenia ani też niczego co by przypominało zakaz. Wprawdzie mówiąc nie usłyszałem nic. Przestraszyłem się, pomyślałem, że znowu coś się stało. Chyba muszę mieć ją na oku, tak samo jak Rhodey'ego. Ale ją najbardziej, to ona była dwa razy w szpitalu, jest najbardziej poszkodowana z naszej trójki. Otworzyłem drzwi i rozejrzałem się po pokoju. Mało co mogłem zobaczyć, ponieważ lampka nocna oświetlała niewiele, zaledwie łóżko. Podszedłem do niego, jednak Pepper tam nie było. Zaświeciłem światło i zorientowałem się, że nikogo tutaj nie ma. Wyjrzałem jeszcze na balkon, pusto. Gdzie ona jest?
Sprawdziłem jeszcze czy nie ma jej w łazience, tym razem też nie trafiłem. Dokąd mogła pójść? Może do zbrojowni?
Zbiegłem po schodach, nie zwracając uwagi na Rhodey'ego. Wybiegłem z domu i w kilka minut znalazłem się pod stalowymi drzwiami. Wstukałem kod i przekroczyłem próg. Nie myliłem się, była tutaj. Siedziała na kanapie, wpatrując się w moją zbroję. Nie chciałem jej wystraszyć, jednak było już za późno. Wstała jak poparzona z kanapy i odwróciła się w moją stronę. Na jej twarzy malowało się przerażenie, jednak kiedy zobaczyła, że to ja z powrotem usiadła na kanapie. Muszę z nią porozmawiać, chcę wiedzieć co się wydarzyło.


Przepraszam, że rozdział tak późno. Jakieś pytania?
Pozdrawiam :)

Rozdział 17: To tylko ostrzeżenie

Pracowałem w zbrojowni już parę godzin. Nie odczuwałem tego. Uświadomiłem to sobie dopiero gdy spojrzałem na zegarek. Była godzina trzecia. Chyba pora coś zjeść. Odłożyłem narzędzia i wyszedłem ze zbrojowni.

~*~

Weszłam do domu. Ciemność panująca tutaj mimo iż był dzień, przyprawiała mnie o nie lada dreszcze. Mrok był wielki, nie mogłam nawet ujrzeć swoich dłoni. No nic, muszę znaleźć włącznik światła. Poszłam przed siebie z wyciągniętymi rękami do przodu. Tylko tak mogłam zorientować się co znajduję się przede mną. Obym nie wpadła na małe szafki, bądź bóg wie co jeszcze. Dalej kroczyłam po korytarzu. Nie znałam dobrze tego domu, fakt byłam tutaj parę razy jednak to nie to samo. 

Usłyszałam szmery, jakby strzępki słów. Serce podskoczyło mi do gardła, a oddech przyśpieszył. Chciałam się rozejrzeć, jednakże uświadomiłam sobie,   że to nic nie dało. Było za ciemno, żeby dostrzec czubek własnego nosa. Dotknęłam ręką ściany po prawej stronie. Gdzieś tutaj powinna być przerwa i wejście do salonu. Dobrze myślałam, bo znalazłam przejście. Nie wiele myśląc, poszłam przez środek salonu. Uderzyłam z hukiem o szklany stolik i można powiedzieć, że przeleciałam nad nim. Po prostu potknęłam się o niego i wylądowałam za nim. Mało tego, poczułam pulsujący ból koło skroni a potem ciepło. Dotknęłam okolic łuku brwiowego i poczułam krew. Szybko się podniosłam, sprawdzając tym razem czy nie ma przeszkód. Ominęłam kanapę i podeszłam do czegoś co przypominało zasłony. Dotknęłam to dłońmi i faktycznie to było to o czym myślałam. Odsunęłam je. Okazało się, że nawet okna były czarne. Po raz kolejny usłyszałam szmery. Mój strach wzmógł się gdy zorientowałam się, że dźwięki te słychać tuż za mną. Serce chciało wyskoczyć z piersi, a nogi odmawiały posłuszeństwa. Zdobyłam się na choć trochę odwagi. Odwróciłam się powoli i ostrożnie. Jakąż ulgę poczułam gdy nikogo tutaj nie było. Jednak nie mogę tu zostać. Nie wiadomo o co w tym wszystkim chodzi i czy naprawdę kogoś tutaj nie ma. Nie zwracając uwagi na to czy się potknę czy nie przeszłam przez pokój. Nie obyło się bez potknięcia bądź obicia. Wyszłam na korytarz i rzuciłam okiem w kierunku drzwi. O matko, ktoś w nich stał. Sparaliżowało mnie, miałam ochotę krzyczeć  wniebogłosy. Później było już gorzej. Tajemnicza osoba powolnym krokiem zmierzała ku mnie. Wykonałam zwrot i pobiegłam przed siebie. Przeszkodziły mi schody, na których się potknęłam. Chciałam wstać, jednak ktoś mocno pociągnął mnie za rękę i przeciągnął od parteru aż na piętro. Krzyknęłam przeraźliwie, nie wiedziałam co się dzieje. Osoba ta zawlokła mnie do pokoju, później zwalniając ucisk. Wykorzystałam to. Wyszłam z pokoju, jednak moje szczęście nie trwało długo. Miałam już schodzić po schodach kiedy czyjaś silna ręka dotknęła moich pleców, popychając mnie ku przodowi. Zachwiałam się, straciłam równowagę i sturlałam się ze schodów. Walczyłam z tym aby nie zamknąć oczu. Dobrze, że nie pękły mi szwy. 

- To jeszcze nie koniec. - usłyszałam kobiecy głos, a właściwie dwa.

Potem nie myślałam już o niczym. Przegrałam walkę ze zmęczeniem.

~*~

Stałem pod drzwiami mojego domu. Miałem już chwycić za klamkę kiedy spostrzegłem, że okna są dziwnie czarne jak na dzień. W pomieszczeniach było ciemno, za mrocznie. Szarpnąłem za klamkę. Drzwi były zamknięte na cztery spusty. Na dodatek usłyszałem przeraźliwy krzyk Pepper. Cholera! Nie miałem kluczy, bo dałem je dziewczynie. Co teraz? Wiem! Drzwi od tarasu! Pobiegłem za dom. Wszedłem przez drzwi do salonu. Wszystko wyglądało normalnie, dopóki nie przyjrzałem się szklanemu stolikowi. Na kancie była krew, wyglądała na jeszcze świeżą. Wyszedłem na korytarz i skierowałem się ku drzwiom. Chwyciłem za klamkę i przekręciłem. Jakież było moje zdziwienie gdy się otworzyły. Odwróciłem się. To co ujrzałem sprawiło, że moje nogi zrobiły się jak z waty. Przy schodach, plecami do mnie leżała nieprzytomna rudowłosa. Podbiegłem do niej. Przykucnąłem i odwróciłem ją tak aby leżała na plecach. Dzięki Bogu, że szwy są całe. Co by to było gdyby pękły drugi raz. Pepper miała rozcięty łuk brwiowy, z którego dalej sączyła się krew. Na ramionach jak i na jej smukłych dłoniach było wiele rozcięć. Wyglądała jakby ją ktoś nieźle poturbował. Wziąłem ją na ręce i przeniosłem na kanapę. Sam udałem się do łazienki po mokry ręcznik, aby wytrzeć jej rany. Przykładałem ręcznik do zadrapań Pepper, kiedy ta gwałtownie otworzyła oczy. Podniosła się do pozycji siedzącej. Zaczęła oględziny pomieszczenia. Jej spojrzenie wyrażało przerażenie jakiego jeszcze nie widziałem. Wyglądała jakby próbowała zapomnieć o poprzednich wydarzeniach ale także jakby chciała je sobie racjonalnie wytłumaczyć w myślach. Cała się trzęsła. Chyba nie była zbytnio świadoma swoich czynów. Oczy jakby zamglone, dalej wyrażały strach. Nawet strach nie był tutaj dobrym określeniem.  Dotknęła ręką czoła a potem spojrzała na swoje ciało. Przygryzła wargi, które teraz też drżały. Oczy zaczęły się szklić. O nie... Usłyszałem łkanie, bardzo żałosne i głośne. Usiadłem obok niej na kanapie. Pepper siedziała teraz skulona, twarz miała ukrytą w dłoniach. Zagarnąłem ją w swoje ramiona i delikatnie objąłem. Ta, wtuliła się w mój tors. Twarz miała zakrytą włosami, które sięgały jej za łopatki. Jedną ręką obejmowałem ją w talii a drugą delikatnie gładziłem jej rudzielce, które osobiście uwielbiałem. Nie przeszkadzało mi to, że zmoczy mi koszulkę. Myślałem tylko o tym co się mogło stać. Rudowłosa wyglądała na nieźle poturbowaną. Dziwne było to, że nie mogłem się dostać do domu... i ta ciemność. Mrożąca krew w żyłach ciemność. Coś musiało się stać, sama by sobie tego nie zrobiła. Chociaż... ostatnio ten sen. Przyłożyła sobie nóż do brzucha, to wyglądało jednoznacznie. Nie to, że nie wierzę jej o tym, że to Cornelia i Whitney. To jest najbardziej prawdopodobne. Zapowiedziały, że się zemszczą na naszej trójce. Na dodatek tego wszystkiego nie mogłem dodzwonić się do Rhodey'ego. Mam nadzieję, że jest cały i zdrowy.
Niespokojny oddech dziewczyny trochę zwolnił. Jednak z jej oczu dalej wypływały łzy. Musiałem przerwać ciszę. Może rozmowa przyniesie jej ulgę.
- Co się stało? - szepnąłem tuż nad jej uchem.
Rudowłosa wzdrygnęła się. Widocznie nie spodziewała się, że zacznę wypytywać. Znowu załkała, tym razem o wiele ciszej.
- Nie dzisiaj...
Westchnąłem. Jak mam jej pomóc, skoro nie wiem co się wydarzyło? Nie chcę żeby męczyła się z tym sama. Może chce sobie wszystko przemyśleć na spokojnie i samotnie?
- Chcesz zostać sama?
Odsunęła się lekko ode mnie i pokiwała przecząco głową. Nie płakała, jej twarz była czerwona a oczy podpuchnięte. Starła łzy rękami i próbowała wymusić uśmiech. Zamiast tego wyszedł grymas. Nie patrzyła na mnie tylko rozglądała się po domu. Swój wzrok najdłużej zatrzymała przy stoliku. Dalej widać było jej krew. Wzięła ręcznik, który przyniosłem i starła ślad. Później przyłożyła sobie do czoła jako okład, ręcznik był zmoczony w zimnej wodzie. Przymknęła oczy. Wyglądała teraz na przemęczoną kiedy tak siedziała.
- Nie jesteś może zmęczona?
Westchnęła ciężko, wstała ospale i skierowała się ku schodom. Szedłem tuż za nią, jakby ją asekurując. Skierowała się do pokoju, w którym mieszkała i od razu położyła się na łóżku. Nie przykryła się nawet kołdrą, zamknęła tylko oczy. Miałem wychodzić, kiedy usłyszałem jej cichy, ledwo słyszalny głos.
- Zostaniesz?
Nieświadomie, mój lewy kącik ust podniósł się, stwarzając uśmiech. Usiadłem przy stoliku, dalej się uśmiechając jak głupi. Pepper natomiast spojrzała na mnie i wskazała ręką na miejsce obok siebie. Bez wahania podszedłem do niej i zająłem wskazane mi miejsce. Teraz to na jej twarzy pojawił się prawie nieuchwytny uśmiech. Zamknęła oczy, a ja patrzyłem na jej już bardziej spokojną twarz. Oparłem się o ścianę i patrzyłem tempo w drzwi. Martwiłem się jej stanem, do tego nie powiedziała mi co tutaj zaszło. Nie chciałem wymuszać na niej odpowiedzi. Teraz jednak myślę, że powinienem to zrobić. Nie wiem jak ją chronić i przede wszystkim przed czym albo przed kim. Nie wybaczyłbym sobie gdybym nie zdążył na czas, nie ochronił wtedy kiedy byłaby taka konieczność. Na przykład dzisiaj... co gdyby to się nie skończyło tylko na zadrapaniach? Nawet to gdy znalazłem ją przy schodach... co gdyby szwy nie wytrzymały? Nie chciałem myśleć co by wtedy było. Czasami przeraża mnie to, że nie będę mógł zdążyć na czas i nie uratuję bliskich mi osób a nawet tych niczemu winnych. 

A co do bliskich mi ludzi zastanawiałem się gdzie jest Rhodey. Dzwoniłem do niego chyba z kilkanaście razy. Odpowiadała mi tylko cisza. Miejmy nadzieję, że się zjawi.

Usłyszałem donośne pukanie do drzwi. Spojrzałem na twarz Pepper. Spała. Wyszedłem z pokoju i zbiegłem po schodach.

Jest, wielkie bum. Mam nadzieję, że zaskoczyłam was chociaż trochę. Macie jakieś pytania? :)
Pozdrawiam.

Rozdział 16: Czasami bywa niezręcznie

Spokojnie Pepper, wdech i wydech. Zaraz się obudzi, nic poważnego z nim nie jest... może zadzwonię po Rhodey'ego? On będzie wiedział co robić. 

Zanim zdecydowałam się aby zatelefonować położyłam chłopaka na kanapie. Ciężko mi było przejść te parę kroków. Mimo, że wyglądał na szczupłego, trochę ważył. Może go poklepię po policzku? Zrobiłam tak jak postanowiłam. Nic, zero reakcji. 

Może Jarvis coś poradzi? Skoro zbroja może podtrzymywać jego życie, to co gdyby go wsadzić do innej zbroi? 

- Jarvis? Co mam zrobić żeby sprawdzić jego stan? 

- Mogę zweryfikować jego stan za pomocą skanu zdrowia. 

Kiwnęłam tylko głową. Po krótkim czasie usłyszałam komputerowy głos.

- Stan implantu poniżej normy, zalecane podłączenie do źródła mocy. 

Wiem! Podłączę go do ładowarki. Dobrze, że była na tyle długa. Nie musiałam ruszać Tony'ego z miejsca. Wzięłam kabel i podeszłam z nim do chłopaka. Teraz najgorsze. Musiałam podnieść mu koszulkę. Trochę mnie to krępowało, ale cóż muszę to zrobić. No przyznam, że ma nieźle wyrzeźbiony brzuch, ciekawe czy ćwiczy. Podłączyłam ładowarkę do jego implantu. Powinno być wszystko dobrze.

- Stan implantu zaczyna się poprawiać. Pan Stark powinien się powoli wybudzać. 

Słysząc to miałam ochotę skakać z radości. Chociaż raz to ja uratowałam mu życie, nie tylko on mi. Usiadłam przed nim na ziemi. Pozostało mi tylko czekać. 

Nie musiałam długo czekać. Tony zaczął otwierać oczy, jednak szło to mu bardzo mozolnie. Kiedy już się w pełni rozbudził w stał nagle i krzyknął.
- Whiplash!
Zorientował się chyba, że nie ma zbroi bo wyglądał jakby chciał jej właśnie użyć. Wystawił ręce do przodu, gotowy do strzału. Potem spojrzał na swoje ręce, ze zdziwieniem. Swój wzrok skierował na mnie a potem na swój implant podpięty do ładowarki.
- Co ja tu robię?
Jak mam mu to wytłumaczyć? Ciężko mu będzie uwierzyć, że ocaliłam go. No, z pomocą Jarvisa, ale zrobiłam to. Sama nie mogłam uwierzyć, że się udało.
- Autopilot zabrał cię tutaj. Zbroja przestała działać, więc musiałam coś zrobić. Jarvis mi pomógł.
Przez chwilę na jego twarzy malowało się zdziwienie. Chyb nie mógł w to uwierzyć, bo usiadł na kanapie, dalej się we mnie wpatrując. Nie ukrywam, zawstydziłam się trochę.
- Jesteś wspaniała, co ja bym bez ciebie zrobił?
Podszedł do mnie i dał buziaka w policzek. Teraz to już na pewno wyglądałam jak cegła. Było mi miło, że tak uważa. Komu by nie było?
- Nie sądziłem, że poradzisz sobie tak dobrze.
Ja uśmiechnęłam się do niego promiennie. Byłam szczęśliwa, że jest z nim w porządku. A poza tym ktoś po raz pierwszy aż tak bardzo mnie docenił. Bezcenne uczucie. Jednak nie chcę więcej czegoś takiego przeżywać. Czułam wtedy wszystko, a ręce mi się tak trzęsły jak nigdy. Za dużo stresu.
- Obiecaj, że nigdy więcej nie będę musiała czegoś takiego przeżyć.
Ten spojrzał na mnie wymownie a zarazem pytająco. Znowu jego lewa brew uniosła się do góry. Wyglądał bardzo przystojnie gdy się nad czymś zastanawiał.
- Chodzi mi o to, że nie wiedziałam co zrobić. Martwiłam się, Whiplash wyglądał na zdeterminowanego, a jeśli to by nie pomogło posunąłby się dalej...
Tony usiadł obok mnie i spojrzał na mnie łagodnym wzrokiem, który trochę uspokoił moje szybkie bicie serca.
- Poradziłaś sobie doskonale, trochę więcej wiary w siebie. Chyba szybko musiałaś zareagować...
- Nie, dlaczego? - tym razem to ja zapytałam ze zdziwieniem.
- Nie próbował ponownie zaatakować?
- Zniknął po tym jak dostałeś podwójnie.
- Dziwne... - zamyślił się, znowu.
Nie chciałam mu przeszkadzać. Niech nad tym wszystkim pomyśli w spokoju. Fakt, to było dziwne, że tak po prostu zniknął. Mógł go wykończyć, miał dobrą okazję do tego. Widocznie nie o to chodziło.
Zastanawiało mnie jeszcze gdzie podziewa się Rhodey. Widziałam go wczoraj jak wychodził z domu. Czy to możliwe, że się unikaliśmy? Pewnie wyszedł rano z domu zanim się obudziliśmy. Oby był już w domu. Rhodey, wydawał się być ostatnio zamkniętym w sobie. Pewnie to wszystko przez Cornelię. Zraniła go i to bardzo. Podła żmija!
- Wiesz, ja chyba pójdę do domu. - mówiąc to wstałam.
Tony zrobił to samo, jednak nie ruszył się z miejsca. Zmierzałam już w stronę drzwi.
- Trzymaj klucze. - powiedział i rzucił je w moją stronę.
Złapałam je i uśmiechnęłam się.
- Nie pracuj długo. - dodałam gdy przechodziłam przez drzwi.
Wyszłam z hangaru i skierowałam się ku mojemu tymczasowemu miejscu zamieszkania. Kilka minut i już stałam pod domem. Włożyłam klucze do zamka i otworzyłam drzwi.
Nareszcie sama. Nie to, że towarzystwo Tony'ego mi przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Jednak czasami lubiłam pobyć sama.

~*~

W tym samym czasie, po rozmowie Pepper i Tony'ego.

- Whiplash! Idioto! - wrzasnęła pewna blond włosa dziewczyna. 

Ubrana w czarny, lekko połyskujący kostium. Na twarzy miała złotą maskę, ze szczerego złota. W ręce miała pistolet a tam gdzie talia miała przewieszony pas z pociskami. Druga dziewczyna wyglądała identycznie jak pierwsza, tyle, że nie odzywała się ani słowem. 

- Uważaj sobie! Możesz mi płacić ale ja swoją godność mam. - odezwał się jakby komputerowy głos. 

- Miałeś załatwić Iron Mana, w między czasie kiedy my zajęłyśmy się Rhodey'm! - pierwsza z dziewczyn krzyczała coraz głośniej. Była bardzo zdenerwowana. 

- Nie wystarczy wam to, że jego zbroja padła jak zepsuta zabawka? 

- Wiesz co znaczy: zabić kogoś?! Taka okazja! Rozwalić jego zbroję w drobny mak! - blondynka straciła panowanie nad sobą. 

Zaczęła mierzyć w Whiplasha swoim pistoletem. Wystrzeliła z niego coś co przypominało promień. Jednak Whiplash był szybszy, odleciał na swoim dysku, tym samym robiąc unik. 

Mimo to blondynka nie poddawała się. Przez chwilę stała bez ruchu patrząc na biczownika. Nagle zamiast blondynki było dwóch groźnych przestępców, dwóch Whiplash'ów.

- Co? Jak ty? 

Blondynka, teraz już Whiplash nie odpowiedziała tylko wymierzyła biczami w prawdziwego najemnika. Prawdziwy złoczyńca widocznie się przeraził, bo odleciał na swoim dysku. To do niego nie podobne, a jednak.

Blondynka wróciła już do swojej pierwotnej postaci. Druga dziewczyna patrzyła na nią dziwnie, jednak widać było nutę podziwu w jej oczach. 

- Dlaczego to zrobiłaś, Whitney?

- Miał załatwić Tony'ego a tymczasem wyszło na to, że tylko my się wywiązałyśmy z zadania.- odparła znudzonym głosem. - Nie mów, że biorą cię wyrzuty sumienia. 

- Nie... Co zamierzasz z nim zrobić? 

Na twarzy Whitney pojawił się chytry, a zarazem przebiegły uśmiech. Chodziła w kółko, widocznie się nad czymś zastanawiała. 

- Cornelia, przyda się szybciej niż myślisz. - zaśmiała się perfidnie. - Będziesz potrzebna. 

Przepraszam Was kochane, że musiałyście ponad dwa tygodnie czekać na nowy rozdział. Do tego jest krótki i prawie nic się w nim nie dzieje. Ogólnie, nie podoba mi się. Zostawiam go w wasze ręce i proszę o szczerą opinię. 
Pozdrawiam.

Rozdział 15: Kolejny wróg powraca

Siedzieliśmy w zbrojowni. Tony majstrował coś przy pancerzu a ja siedziałam w obrotowym fotelu. Przyznam, że był bardzo wygodny. 

Moje myśli zaprzątało zdanie, które niedawno wypowiedział czarnowłosy - ,,Pięknie wyglądasz."

Ja oczywiście musiałam spalić buraka, bez tego nie ma mnie. Pierwszy raz usłyszałam taki komplement. Może dlatego, że wcześniej w moim życiu nie przewijało się wielu chłopców? Męska część społeczeństwa zazwyczaj traktowała mnie przyziemnie. Pewnie przez moje rude włosy i piegi. Nie uważałam się za ładną dziewczynę i raczej zdania nie zmienię. Nie dość, że brzydka to jeszcze ciężko porozumiewać się z nowo poznanymi ludźmi. Zawsze czuję się skrępowana i zawstydzona. Tak było gdy poznałam Tony'ego. Ja nie wiedziałam co począć a on wyluzowany jakby było to dla niego codziennością. Może i było? Był sławny, pewnie poznał dużo ludzi. A ja? Szkoda gadać. Nie dość, że ciężko było mi zawierać nowe znajomości to mało kto chciał ze mną rozmawiać. Wszystko przez mój wygląd. Dlatego dziwi mnie to, że Tony zainteresował się właśnie mną... A może robi to wszystko tylko z litości? Chce podnieść mnie na duchu a potem mnie oleje? Przykre, lecz wydaje się prawdziwe. Znam to. Identycznie było z Cornelią. Niby przyjaciółka od dwóch lat, a była gotowa mnie zabić. Wprost można pomarzyć o takiej przyjaciółce. Co jej przyszło do głowy, żeby na mnie napadać? Musiała nieźle uderzyć się w głowę... Co do Whitney to nie mam wątpliwości. Zawsze była niemiła dla innych, zwłaszcza dla mnie. Nic dziwnego, że postanowiła wciągnąć w swoją gierkę Cornelię... A może było na odwrót? Wszystko zaplanowały razem, potajemnie, ale początek poddała Corny? Jedno jest pewne. Oby dwie były w to zamieszane. 

Spojrzałam ponownie na Tony'ego. Tym razem stał przy pulpicie komputera. Chyba czegoś szukał bo na ekranie widniał Skan otoczenia. Czego on może szukać? Albo kogo? Po chwili odezwał się komputerowy głos.

<Nie wykryto sygnatury Maski> 

- Niech to szlak! - wrzasnął Tony, uderzając pięścią o blat.
Chyba zapomniał, że tutaj jestem bo podszedł do małego kosza na śmieci, który stał w rogu przy komputerze. Kopnął w niego z całej siły. Co go wprawiło w zdenerwowanie? Nie wiedziałam kim była Maska. Ale mogłam się domyśleć. Dziewczyny miały wtedy jakieś złote maski, wycięte lekko w literę V przy czole, tak, że powstawały szpiczaste rogi.
Wstałam z obrotowego fotela i podeszłam do Tony'ego. Trzymał się za serce i szybko oddychał. Co mu jest?
- Tony, w porządku?
Nie odpowiedział mi przez dłuższą chwilę. Dalej szybko oddychał i jeszcze mocniej łapał się za serce. Zauważyłam na środku jego klatki piersiowej coś okrągłego, świeciło się na niebiesko. Co to może być?
- Jest dobrze... tylko. Muszę coś zrobić. - spojrzał na mnie niepewnie, próbując wymusić uśmiech.
Jednak zamiast tego wyszedł mu grymas. To pewnie z bólu.
Tony podszedł ponownie do komputera i wziął coś co przypominało ładowarkę, tyle, że inną. Ta była z okrągłym wejściem i bardzo długim kablem. Przyglądałam się poczynaniom chłopaka z uwagą, do chwili gdy zdjął T-shirt. Nagle wszystko zaczęło mnie interesować oprócz niego, nawet pusta ściana była lepszym obiektem do podziwiania.
Kiedy znowu spojrzałam na czarnowłosego doznałam szoku. Do klatki piersiowej - a raczej do tego co było w niej - została przyczepiona ładowarka. Tony siedział teraz na ziemi, opierając się plecami o blat. Podeszłam do niego niepewnym krokiem, nie ukrywam zastanawiało mnie co on ma na piersi. Jakby czytał w moich myślach bo zaraz zaczął mówić.
- Nie bój się.
Łatwo mu mówić. Pierwszy raz widzę takie coś. Usiadłam obok niego dalej wpatrując się w tą dziwną rzecz.
- Chciałem ci powiedzieć to na spokojnie... nie w taki sposób. - uśmiechnął się niemrawo.
- O czym?
- To na co tak patrzysz to implant, który zasila moje serce.
Otworzyłam szeroko usta. Jego serce jest aż tak słabe, że potrzebuje urządzenia, które by je podtrzymywało? Kurcze, nie wiedziałam, że jest aż tak poszkodowany. Teraz uświadomiłam sobie jak bardzo się poświęca dla innych mimo, że może tego nie wytrzymać. I co najważniejsze jak poświęcił się dla mnie... oddał mi krew, mimo, że jego serce jest słabe i mogło nie wydolić. Czasem chyba po prostu działał, nie zdawał sobie sprawy z niebezpieczeństwa.
- Powiesz coś?
Zamrugałam powiekami. Tony patrzył na mnie wyczekująco a zarazem łagodnie jak baranek.
- Ja... jak to się stało?
Kiedy zadałam to pytanie zmieszał się. Na jego twarzy pojawił się grymas bólu i rozpaczy z nutą smutku. A może nie nutą? Z morzem smutku. Tak, to lepiej określało jego stan. Chyba źle zrobiłam, że zadałam to pytanie. Może z tym wiąże się dłuższa i przykra historia?
- Ciężko mi o tym mówić...
- Rozumiem. - przerwałam mu. - Nie musisz mówić...
- Nie, powinnaś wiedzieć.
Słuchałam go od początku do końca. Zrobiło mi się go żal... tyle przeszedł... stracił ojca w katastrofie samolotu i jeszcze dostał implant... Smutne jest też to, że nie zdążył pokazać ojcu zbroi. Tak też narodził się pomysł pomagania innym. Złoty cel.
- Nie zanudziłem cię?
- Nie, skądże. - odparłam. - Przykro mi z powodu taty...
Nie odezwał się. Patrzył tępo w ścianę. Postanowiłam kontynuować.
- Jeśli dobrze zrozumiałam, to nie możesz żyć bez implantu?
- Dokładnie.
- Dlaczego tak ryzykujesz? Przecież w każdej chwili możesz... no... nie wrócić.
Spojrzał na mnie tak jakby chciał wiedzieć co w tej chwili czuję. Szkoda tylko, że ja sama nie wiedziałam.
- Potrzebuję tego, nie mogę patrzeć na krzywdę innych. Nie umiem być obojętny.
Jest wspaniały, nawet jeśli nie zdaje sobie z tego sprawy. Nie znam drugiej takie osoby, która by tak powiedziała. Dlaczego los musiał go pokarać? W głębi duszy chyba nie był do końca szczęśliwy, nie po tym co przeszedł. Przykre. To nie sprawiedliwe, że jedni mają wszystko a inni muszą cierpieć. Myślałam, że to ja mam skomplikowane życie, a tutaj okazuje się, że wiele się jeszcze może wydarzyć. Straciłam matkę, z ojcem też nie najlepiej... Właśnie. Przecież to nie on jest biologicznym ojcem, ale tak go traktuję.
- Mam do ciebie prośbę.
Spojrzał na mnie pytającym wzrokiem i trochę wyczekująco.
- Nie przemęczaj się, nie kosztem swojego zdrowia.
Sama się zdziwiłam, że mój głos brzmiał jakbym miała się rozpłakać. Nie chciałam żeby się wykończył, nie za cenę pomocy innym. Jakby to wyglądało? Pomaga obcym a sam sobie nie potrafi.
On tylko uśmiechnął się, a raczej próbował. Dobre i to. Chyba zrozumiał, miejmy nadzieję.
Usłyszałam dziwny dźwięk, coś jakby alarm. Tony poderwał się i odpiął ładowarkę od implantu. Założył szybko koszulkę i podszedł do kapsuły ze zbroją. Otworzył ją i wdział pancerz. To chyba jakieś wezwanie, coś w tym rodzaju.
- Pepper, usiądź w fotelu. Będziesz mi potrzebna.
Posłusznie, zrobiłam to co kazał. Nim się obejrzałam wyleciał ze zbrojowni. Spojrzałam na panel. Widziałam trasę Tony'ego na ekranie. Leciał w kierunku centrum miasta.
Na pulpicie pokazało się połączenie od Tony'ego. Odebrałam.
- Gdzie lecisz? Co się dzieje? To coś poważnego?
Jak zwykle nie mogłam powstrzymać potoku słów. To jedna z moich wad - gadulstwo.
- Powoli, Pepper. Dostałem komunikat, że Whiplash atakuje ludzi. Nie wiem, dlaczego ale pewnie znowu chodzi o mnie.
- Kto to Whiplash? I czego od ciebie chce.
- Zobaczysz. Miejmy nadzieję, że to nic groźnego. 

Kurcze, kto to jest Whiplash? To jakiś jego wróg?

Widziałam teraz wszystko to co Tony. Wyglądało to tak jakbym widziała jego oczami.

To co zobaczyłam było straszne. Podpalone auta, ludzie uciekający gdzie się da. A najdziwniejsza była osoba, która stała na środku całego zajścia. Właściwie nie wiem czy to był robot czy człowiek. Cały był pokryty zbroją tak jak Tony. Pancerz był czarno-czerwony. Z jego rąk wypływały pasy, które świeciły się na równie czerwono i wydawało mi się, że iskrzyły się. Do czego one służą? Whiplash, miał jeszcze coś w rodzaju dysku, na którym teraz stał. Wyglądał on jak krążek, a co najważniejsze unosił go w powietrzu.

Whiplash zaczął atakować Tony'ego swoimi ... jak to nazwać? Bicze! Przypominały one bicze. I jak się okazało trafiłam w sedno. Bicze oplotły zbroję Iron Man'a robiąc, krótkie zwarcie. Skąd to wiedziałam? Wyświetlały mi się wszystkie komunikaty dotyczące stanu pancerza jak i zdrowia chłopaka. Tony wystrzelił do niego z czegoś do przypominało promienie. Jednak po chwili wpadłam na pomysł aby sprawdzić uzbrojenie pancerza.

- Tylko gdzie to się sprawdza...

- Panno Potts, czego sobie pani życzy?

Wrzasnęłam z przerażenia. Kto to powiedział? Rozejrzałam się po pomieszczeniu, jednak nikogo nie widziałam. Byłam tutaj sama.

- Kim jesteś?

- Nazywam się Jarvis, stworzył mnie Anthony Stark. Jestem systemem.

Odetchnęłam z ulgą. Teraz czas na serie pytań.

- Jakie wyposażenie posiada zbroja?

- Repulsory, buty odrzutowe, pociski, unibeam. To najważniejsze funkcje, pan Stark dalej uzupełnia uzbrojenie.

Musiał strzelać z repulsorów. Spojrzałam na pulpit. Funkcje życiowe Tony'ego wynosiły osiemdziesiąt procent. Zmartwiłam się bo spadały. Na dodatek stan pancerza też się pogarszał. Whiplash atakował chłopaka swoimi biczami tak natarczywie, że Tony'emu ciężko było odeprzeć atak w pojedynkę.

Teraz role się zmieniły. Iron Man wystrzelił z unibeam'u do wroga, co go ogłuszyło. Następnie złapał go za bicze i rzucił nim w dalszą część ulicy. Myślałam, że to koniec ale Whiplash podniósł się i podleciał do chłopaka na swoim dysku.

- Czego chcesz? - usłyszałam głos Iron Man'a, słychać było zdenerwowanie. 

- Ciebie Iron Man'ie. - jego głos brzmiał jakby cieli coś metalowego. Przynajmniej ja tak to słyszałam.

Tony wystrzelił do niego z repulsorów, jednak ten zrobił unik. Na dodatek Whiplash zrobił coś czego się nie spodziewałam. U jego rąk pojawiły się po dwa bicze! Teraz miał ich aż cztery. Zaatakował nimi Tony'ego.

Nagle na pulpicie pojawił się komunikat, którego bałam się usłyszeć.

<Osłabienie funkcji życiowych>

Tony próbował się podnieść, jednak tym tylko pogarszał sytuację. Ze strachu zaczęłam nerwowo przeczesywać palcami włosy.

<Następuje wyłączenie wszystkich systemów>

- Nie! Co ty mi zrobiłeś! - wrzasnął chłopak wprost do biczownika.

Jednak Whiplasha już nie było. Dziwne...

Pięknie! Zbroja się wyłączyła a z Tony'm nie było kontaktu. Co ja mam teraz zrobić?

- Jarvis?

- Słucham, panno Potts?

- Co mogę zrobić? Jak Tony ma wrócić do bazy?

- Może pani wydać polecenia o autopilocie zaprogramowanym na lot do bazy.

Jak ja mam to powiedzieć? Kurcze, Pepper skoncentruj się, musi uratować Tony'ego. Co jeśli ktoś będzie chciał dobrać się do jego zbroi?

- Yyy... Autopilot? Zabierz zbroję Iron Man'a do zbrojowni.

Na ekranie wyświetlił się komunikat aby podać hasło. Cholera! To zbroja ma jakieś hasło?

- Hasło to Stark002.

Wypowiedziałam hasło a zbroja już kierowała się do zbrojowni. Oby tylko wszystko się udało. Miejmy nadzieję, że wszystko z nim w porządku.

Pepper, nie panikuj! Na pewno jest dobrze... ale skoro zbroja przestała działać, to funkcja podtrzymywania życia w zbroi też nie działa... a jak coś mu się stało? Zwiastuję od razu najgorsze.

Nie musiałam długo czekać. Pancerz wleciał do zbrojowni. Zatrzymał się przy kapsule i chyba na coś czekał.

- Jarvis, jak ją otworzyć?

- Ja się tym zajmę, panno Potts.

Najwidoczniej Jarvis wpłynął na zbroję od środka, szkoda, że dopiero teraz. Dobrze, że nie musiał interweniować na miejscu.

Pancerz otworzył się, a ja ujrzałam nieprzytomnego Tony'ego. W ostatniej chwili go złapałam, prawie upadł.

I co teraz?

I jest! Akcja też się pojawiła, mam nadzieję, że nie jest jej za mało :) Jakieś pytania? 
Wesołych i spokojnych świąt, spędzonych w gronie rodziny :)

Pozdrawiam.